بسم الله الرحمن الرحیم

یک دوستی دارم خیلی مرید امام(ره) است. اصلاً در مورد امام ، آزادی اندیشه برایش معنا نداره ولی خودش می گه این تعطیلی اندیشه نیست بلکه با اندیشه به امام رسیدم و آن عقل من بود که گفت در مورد فرمان امامت امّا و اگر نکن بلکه باید عبد باشی و رهرو ، چون و چرا نکن . او امام است و تو مأموم .

گفتم : پس اندیشه چی ؟

گفت : این بهترین اندیشه است . و فقط این اندیشه است که می تواند به دوران غیبت پایان دهد .

گفتم : پس" النصیحة للأیمّة المسلمین" برای کیست ؟

گفت : هیچ شنیده ای که سلمان و اباذر مقابل علی علیه السّلام بایستند و او را نصیحت کنند . بله جایی که غیر صالح زمام امامت مسلمین را بر عهده گرفت ، طاغی نباش بلکه به قصد اصلاح جامعه او را نصیحت کن تا خطایش کم شود درست همان کاری که امیر المؤمنین در زمان خلفاء انجام داد .

گفتم : تو این قدر مرید امام هستی که زمانیکه می خواهی صحبت کنی یا مقاله بنویسی 7 یا 8 جمله از امام ردیف می کنی و این می شود کل استدلالت بدون اینکه کمی جرح و تعدیل کنی .

گفت : امام یعنی همین اگر چیزی کم و زیاد کنی دیگر می شود حرف خودت و خواسته نفست و دیگر هدایتگر جامعه اسلامی نیست و فقط اندیشه ای است که معلوم نیست چقدر عمر کند و چه وقت گرد کهنگی رویش نشیند . می شود یک ایسم در میان دریای ایسم هایی که هر روز مثل علف در هر نقطه ای سبز می شوند .

گفتم : امام تو در این عصر همان یکی بود .

گفت : بله دیگر هیچ کس با او قابل مقایسه نیست . دیگران هزار تا ایراد در کارشان هست .

گفتم : پس در اتّفاقات جدید چه باید کرد ؟ " و امّا الحوادث الواقعة " را چه می کنی ؟

گفت : امام من آن قدر دیدش وسیع بود که همه چیز را گفته تا ما راه را تشخیص دهیم .

گفتم : اگر امام تو یکی اش کافی بود ! پس چرا خدا این قدر پیامبر و امام فرستاد ؟ اگر از مناط های یکی ، مردم هدایت می شدند پس دیگر چه نیازی به امام جواد (علیه السّلام) 9 ساله بود ؟

گفتم : این امامت تو آخرش ابتر است . و هر کس از ظنّ خود می تواند یارش شود و سنگش را به سینه زند . یا بیا و امامت را تعطیل کن و به دنبال عقل ، اندیشه ، آزادی بیانت برو و خلاصه حالا حالا ها دور خودت بچرخ و مثل دیگران همین طور مکتب درست کن . و یا اینکه با عقل و اندیشه ات به امام و نایبش برس او را پیدا کن و مطیع محضش باش و هر چه فکرت غیر فرمان او اندیشید بدان باطل محض است . و انتظار نداشته باش که خورشید پشت ابر را مثل روز های آفتابی ببینی .